Hibiscus bylinowy

Jest to okazała bylina o drewniejących u nasady pędach, osiągająca zazwyczaj od 100 do 150 cm wysokości. Wyróżnia się olbrzymimi, talerzowatymi kwiatami o średnicy kilkunastu centymetrów, które pojawiają się na roślinie w drugiej połowie lata. Ze względu na naturalne predyspozycje do znoszenia bardzo wilgotnych stanowisk, gatunek ten potocznie nazywany jest hibiskusem bagiennym.

Pokrój i wzrost Roślina tworzy gęste, wzniesione kępy o bardzo szybkim tempie wzrostu. Jej część nadziemna całkowicie zamiera przed zimą. Warto pamiętać, że gatunek ten wznawia wegetację bardzo późno, zazwyczaj dopiero w drugiej połowie maja. Uszczykiwanie wierzchołków pędów przy wysokości około 15 cm pozwala na uzyskanie bardziej rozkrzewionej formy, co nieznacznie opóźnia termin rozkwitu pierwszych pąków.

Stanowisko i gleba Hibiskus bylinowy bezwzględnie wymaga stanowiska w pełnym słońcu, co jest warunkiem prawidłowego i obfitego kwitnienia. Ziemia musi być żyzna, zasobna w składniki pokarmowe i przede wszystkim stale wilgotna. Okresowe przesuszenie podłoża wywołuje silny stres, objawiający się żółknięciem i opadaniem liści. Optymalny odczyn gleby to lekko kwaśny lub obojętny.

Gdzie posadzić? - Nasadzenia w strefie brzegowej wokół oczek wodnych i stawów. - Tło dla niższych gatunków na stale wilgotnych rabatach bylinowych. - Pojedynczy akcent na trawniku, pod warunkiem zainstalowania linii kroplującej.