Wietlica samicza

Wietlica samicza to rodzima paproć leśna o kępiastym, lejkowatym pokroju. Tworzy rozety okazałych, podwójnie pierzastych liści o jasnozielonej barwie, które w optymalnych warunkach osiągają wysokość od 60 do 100 cm. Jej główną cechą użytkową jest zdolność do trwałego zazieleniania mocno ocienionych i wilgotnych miejsc w ogrodzie.

Pokrój i ulistnienie Liście wyrastają ze szczytu krótkiego, podziemnego kłącza. Są delikatne w strukturze, najszersze w środkowej części i stopniowo zwężają się ku wierzchołkowi. Ogonki liściowe u nasady pokryte są charakterystycznymi, ciemnobrunatnymi łuskami. Wietlica nie jest rośliną zimozieloną. Jesienią jej liście naturalnie żółkną i zasychają, a roślina bezpiecznie zimuje w postaci kłącza. Od lipca do września na spodniej stronie blaszek liściowych rozwijają się podłużne kupki zarodni.

Stanowisko i gleba Gatunek ten jest wysoce mrozoodporny i w pełni przystosowany do warunków krajowych. Prawidłowy rozwój wymaga stanowisk półcienistych lub cienistych, najlepiej osłoniętych od wysuszających wiatrów. Roślina potrzebuje gleby próchnicznej, żyznej i stale wilgotnej, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Sadzenie na stanowiskach słonecznych prowadzi do poparzenia i zasychania delikatnych blaszek liściowych.

Gdzie posadzić? - Obsadzanie wilgotnych i ocienionych brzegów oczek wodnych oraz strumieni. - Tworzenie niższej warstwy podszytu pod koronami wysokich drzew liściastych. - Kompozycje na zacienionych rabatach bylinowych w towarzystwie funkii, kopytnika i ciemierników.